အပူၿပီးရင္ အၿပီးပူေနမယ္

အခ်စ္ဆိုတာ
အပူေလာင္ဆံုး အႏွိဳင္းမဲ့မီးလို႔
ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ၊
ပုထုဇဥ္နယ္ပယ္မွာေတာ့
အခ်စ္ဟာ ဟင္းတိုင္းမွာပါတဲ့ ဆားလို
မရွိမျဖစ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။
င႐ုတ္သီးထဲကပိုးဟာ
အပူကို လံုး၀မေၾကာက္ေတာ့သလို
အပူႀကိဳက္လြန္းလို႔ အပူၿပီးေနတဲ့
ပုထုဇဥ္အမ်ားစုဟာလည္း
အခ်စ္ကို ပူေလာင္တယ္လို႔ေတာင္
မထင္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ပိုးဖလံမ်ိဳးမို႔မီးတိုးေနတာပါလို႔
ဆင္ေျခေပးေနျပန္ေတာ့လည္း
ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ။
မရွိမျဖစ္ဆားဆိုေပမယ့္
ေသြးတိုးေရာဂါရွိတဲ့သူကေတာ့
ဆားကို မေရွာင္မျဖစ္
ေရွာင္ဖို႔လိုအပ္သလို
အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့
သမထ၊ ၀ိပႆနာ
တရားခ်မ္းသာကို
ခံစားခ်င္တဲ့သူဟာလည္း
အခ်စ္ကိုေ၀းေ၀းေရွာင္ဖို႔
လိုအပ္ပါတယ္။
တရားအလုပ္ခြင္မွာေတာ့
အခ်စ္ကို
ကာမစၧႏၵနီ၀ရဏ လို႔ေခၚပါတယ္။
သူက တိုးပြားေအာင္လုပ္ရမယ့္အရာ
မဟုတ္ပါဘူး။
ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအာင္ပယ္ရမယ့္အရာပါ။

ေဒါသတကယ္ပ်က္ေလမွ ေလာကအလယ္ မ်က္ရည္မက်ေတာ့မွာပါ

ေဒါသကိေလသာကို
အႂကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏိုင္လို႔
ကိုယ့္ရဲ႕ႏွလံုးသားဟာ
ေဒါသကင္းတဲ့ ႏွလံုးသား
ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့
၀မ္းနည္းစရာနဲ႔ပဲႀကံဳႀကံဳ၊
၀မ္းသာစရာနဲ႔ပဲႀကံဳႀကံဳ
ငိုခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။
မငိုတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ဟာ
ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ
မ်က္ရည္မက်ေတာ့ပါဘူး။
၀ိပႆနာအလုပ္ကို
အခ်ိန္ဆက္ႏိုင္သမွ်ဆက္ေအာင္
အၿမဲမျပတ္
ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္သြားမယ္ဆိုရင္
ပုထုဇဥ္ဘ၀နဲ႔
ရွိေနေသးတယ္ပဲထားဦး၊
၀ိပႆနာရဲ႕ တန္ခိုးေၾကာင့္
စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္ေနတဲ့အတြက္
၀မ္းသာစရာနဲ႔ပဲႀကံဳႀကံဳ၊
၀မ္းနည္းစရာနဲ႔ပဲႀကံဳႀကံဳ၊
အလြယ္တကူနဲ႔
မ်က္ရည္မက်ေတာ့ပါဘူး။
အေကာင္းအဆိုး ေလာကဓံအားလံုးကို
အၿပံဳးမပ်က္ ခံႏိုင္ရည္ရွိသြားပါတယ္။

အေပ်ာ္နဲ႔ ငိုတာလည္း မေတာ္မတည့္ အပိုပါပဲ

အေပ်ာ္လြန္ၿပီး ငိုတာမ်ိဳး၊
၀မ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး
ငိုတာမ်ိဳးကလည္း
အေပၚယံၾကည့္လိုက္ရင္
ပီတိေၾကာင့္ ငိုတယ္လို႔ထင္ရေပမယ့္
တကယ့္ အတြင္းသဘာ၀
အစစ္အမွန္ကေတာ့
သိမ္ေမြ႔တဲ့ ေဒါသေၾကာင့္
ငိုေနတာပါ။
မငိုခင္မွာ ေပ်ာ္တဲ့စိတ္၊
၀မ္းသာတဲ့စိတ္
ျဖစ္ေနခဲ့တာ မွန္ေပမယ့္
ေပ်ာ္လို႔၊ ၀မ္းသာလို႔
မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး
ငိုလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့
အေပ်ာ္ဒဏ္၊ ၀မ္းသာမႈဒဏ္ကို
မခံမရပ္ႏိုင္တဲ့၊
ခံႏိုင္ရည္မရွိတဲ့၊
မခံစားႏိုင္တဲ့
ေဒါသအႏုစားေလး
စိတ္အစဥ္မွာ လႊမ္းမိုးေနပါတယ္။
အေပ်ာ္ဒဏ္၊ ၀မ္းသာမႈဒဏ္ရဲ႕
ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈခံလိုက္ရလို႔
မသက္မသာျဖစ္သြားတဲ့ စိတ္ကေလး၊
သိမ္ေမြ႔စြာ
တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားတဲ့
စိတ္ကေလး ဆိုပါေတာ့။

အေတြးေကာင္းရရင္ ေဆးေပါင္းခလိမ့္မယ္

ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစတဲ့
ကိေလသာအညစ္အေၾကးေတြနဲ႔
ညစ္ႏြမ္းပူေလာင္ေနတဲ့မ်က္ရည္ဟာ
ေဆးဖက္မ၀င္တဲ့မ်က္ရည္၊
ေဆးေပါင္းမခတဲ့မ်က္ရည္ျဖစ္ပါတယ္။
တရားဓမၼနဲ႔ ယွဥ္တဲ့
ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္မႈ
ပီတိေသာမနႆေတြနဲ႔
သန္႔စင္ေအးျမေနတဲ့မ်က္ရည္ကေတာ့
ေဆးဖက္၀င္တဲ့မ်က္ရည္၊
ေဆးေပါင္းခတဲ့မ်က္ရည္ ျဖစ္ပါတယ္။

အေတြးေကာင္းမရရင္ ေဘးေပါင္းခလိမ့္မယ္

ကိေလသာအေျခခံတဲ့
မ်က္ရည္မွန္သမွ်
၀မ္းနည္းလို႔ပဲက်က်၊
၀မ္းသာလို႔ပဲက်က်၊
ေဘးေပါင္းခတဲ့မ်က္ရည္ပါပဲ။
စိတ္ညစ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔
ႀကံဳေတြ႔ရလို႔
၀မ္းနည္းၿပီးက်တဲ့မ်က္ရည္မွ
ေဘးေပါင္းခတာ မဟုတ္ပါဘူး။
စိတ္ခ်မ္းသာစရာ၊
စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔
ႀကံဳေတြ႔ရလို႔
၀မ္းသာၿပီးက်တဲ့မ်က္ရည္ဟာလည္း
ေဘးေပါင္းခပါတယ္။
ဘယ္လိုသံေယာဇဥ္မ်ိဳးေၾကာင့္ပဲ
မ်က္ရည္က်က်၊
၀မ္းနည္းတဲ့ ကိေလသာ၊
၀မ္းသာတဲ့ကိေလသာ၊
ကိေလသာကို
အေျခခံတာျဖစ္တဲ့အတြက္
ေဘးေပါင္းခတဲ့မ်က္ရည္ေတြခ်ည္းပါပဲ။
တျခားျပင္ပေဘးေတြ
ဘာမွမေတြ႔ရေသးဘူးပဲ ထားပါဦး၊
စိတ္ပူေလာင္တဲ့ေဘး၊
စိတ္ရွဳပ္ေထြးတဲ့ေဘး၊
စိတ္မတည္မၿငိမ္ေယာက္ယက္ခတ္တဲ့ေဘး၊
စိတ္လွဳပ္ရွားတဲ့ေဘးကေတာ့
အတြင္းေဘးအျဖစ္နဲ႔
ေသခ်ာေပါက္ ရင္ဆိုင္ ႀကံဳေတြ႔ရမွာပါ။

သီလရွင္ဖို႔ သီလရွင္ပဲ၀တ္ခ်င္တယ္

မိမိက သီလရွင္၀တ္ခ်င္တယ္၊
မိဘေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြက
ခြင့္မျပဳဘူး။
အတင္းအဓမၼ တားၾကတယ္၊
ဆီးၾကတယ္၊ ပိတ္ပင္ၾကတယ္။
သီလရွင္၀တ္ခ်င္တာ
မ၀တ္ရလို႔ဆိုၿပီးေတာ့
မ်က္ရည္က်ရတယ္၊ ငိုရတယ္။
အဲဒီလို သီလရွင္၀တ္ခ်င္ပါလ်က္
၀တ္ခြင့္မရလို႔
က်တဲ့မ်က္ရည္ဟာလည္းပဲ
ေသ၀ိတဗၺမ်က္ရည္၊
မွီ၀ဲထိုက္တဲ့မ်က္ရည္၊
တန္ဖိုးရွိတဲ့မ်က္ရည္ပါပဲ။
ဒီမ်က္ရည္ေၾကာင့္
သီလရွင္၀တ္ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
မ၀တ္ျဖစ္ေတာင္မွ
၀တ္ခ်င္တဲ့ဓာတ္ေတာ့
အခိုင္အမာ ကိန္း၀ပ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ခ်ိဳးေရမက တိုးေ၀က်တဲ့ ငါ့မ်က္ရည္

လူတိုင္းလူတိုင္း
ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း
ေရခ်ိဳးၾကတယ္။
မိမိခ်ိဳးေနတဲ့ ေရကန္ထဲက
ေရကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့
ေၾသာ္... သံသရာတစ္ေလွ်ာက္
ငါက်ခဲ့ရတဲ့
မ်က္ရည္ေတြဟာ
ဒီေရကန္ထဲမွာရွိတဲ့
ေရေတြထက္
အဆေပါင္းမ်ားစြာ
မႏွိဳင္းယွဥ္သာေအာင္
မ်ားျပားလွပါလား။
အဲဒီလို ဆင္ျခင္လိုက္မယ္ဆိုရင္
သံေ၀ဂဉာဏ္ေတြ
အားေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။

လိုတာမရရင္လည္း ငိုရွာၾကတာပါပဲ

ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာဂမ်က္ရည္ဆိုတာက
မိမိခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးတဲ့
သက္ရွိသက္မဲ့
ပုဂၢိဳလ္သတၲ၀ါ အရာ၀တၳဳေတြနဲ႔
ခြဲခြာေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္
က်ရတဲ့မ်က္ရည္ပါပဲ။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ေတာ့
ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ
မပိုင္ဆိုင္ရလို႔
က်ရတဲ့မ်က္ရည္၊
လိုခ်င္တာ မရလို႔
က်ရတဲ့မ်က္ရည္၊
ျဖစ္ခ်င္တာ မျဖစ္ရလို႔
က်ရတဲ့မ်က္ရည္၊
အဲဒီ မ်က္ရည္ကို
ပိေယဟိ၀ိပၸေယာဂမ်က္ရည္လို႔
ေခၚပါတယ္။

ကုသိုလ္အသက္ရွည္ရဖို႔ အခုလိုမ်က္ရည္က်တာပါ

မိမိက်လိုက္တဲ့မ်က္ရည္ေၾကာင့္
အကုသိုလ္တရားေတြ
ဆုတ္ယုတ္သြားတယ္
ကုသိုလ္တရားေတြ
တိုးပြားလာတယ္
ကိေလသာအပူေတြ
ၿငိမ္းေအးသြားတယ္ဆိုရင္
အဲဒီမ်က္ရည္မ်ိဳးဟာ
က်သင့္က်ထိုက္တဲ့မ်က္ရည္
ေဆးေပါင္းခတဲ့မ်က္ရည္ပါပဲ။

“ကိုယ္အျမတ္ေနရင္ သူအေနျမတ္ပါတယ္”

အသံထြက္ဓမၼဒါနက
အေရးပါလွသလို
အသံတိတ္ဓမၼဒါနကလည္း
အရာေရာက္လွပါတယ္။
ကိုယ္က စိတ္သေဘာထားျဖဴစင္ေနရင္
ကိုယ့္ကို ၾကည့္ၿပီး
သူတစ္ပါးလည္း
စိတ္သေဘာထား ျဖဴစင္ေအာင္
ႀကိဳးစားခ်င္လာပါတယ္။
ကိုယ္က စကားေျပာ သိမ္ေမြ႕ေနရင္
ကိုယ့္ကို ၾကည့္ၿပီး
သူတစ္ပါးလည္း
စကားေျပာသိမ္ေမြ႕ေအာင္
အားထုတ္ခ်င္လာပါတယ္။
ကိုယ္က အျပဳအမူလုပ္ရပ္ ျမင့္ျမတ္ေနရင္
ကိုယ့္ကို ၾကည့္ၿပီး
သူတစ္ပါးလည္း
အျပဳအမူလုပ္ရပ္ ျမင့္ျမတ္ေအာင္
ေဆာင္ရြက္ခ်င္လာပါတယ္။
“ဒီလိုစိတ္ထားပါ၊ ဒီလိုစကားေျပာပါ၊
ဒီလိုအလုပ္လုပ္ပါ” လို႔
ႏႈတ္က ထုတ္မေျပာေပမယ့္
ထုတ္ေျပာတာထက္
ပိုၿပီး ထိေရာက္ပါတယ္။

“သေဘာမက်စရာမွာ ေဒါသမလာမွ ေမတၱာသမား”

ေဒါသျဖစ္စရာ
ဘာမွမရွိလို႔
ေဒါသမထြက္တာ
ဘာမွ မထူးဆန္းပါဘူး။
ခ်ီးမြမ္းစရာလည္း
မဟုတ္ပါဘူး။
ေဒါသျဖစ္ေလာက္တဲ့
အေၾကာင္းတရားေတြ၊
အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔
မေတြ႕ႀကံဳရေသးလို႔
ေဒါသမထြက္တဲ့သူကို
ေဒါသကင္းသူလို႔
မဆိုႏိုင္ပါဘူး။
ေဒါသျဖစ္ေလာက္တဲ့
အေၾကာင္းတရားေတြ၊
အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔
ပက္ပင္းေတြ႕ႀကံဳေနပါရက္နဲ႔
ေဒါသမထြက္တဲ့သူကိုမွ
ေဒါသကင္းသူလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
ခ်ီးမြမ္းစရာလည္း
ေကာင္းပါတယ္။

သံေယာဇဥ္ျပတ္တာ အမွန္ေျပာရင္ ျမတ္ပါတယ္

သံေယာဇဥ္ျပတ္တာကို
ေမတၱာကင္းမဲ့တယ္လို႔
သံေယာဇဥ္ေပ်ာ္ ကိေလသာသမားေတြက
ကဲ့ရဲ႕ရွဳတ္ခ်ၾကေပမယ့္
တကယ္ေတာ့
သံေယာဇဥ္ျပတ္တာဟာ
ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕
ကိေလသာ ၿငိမ္းေအးျခင္း
ဂုဏ္တစ္မ်ိဳးပါ။
သံေယာဇဥ္ျပတ္တာနဲ႔
ေမတၱာကင္းမဲ့တာလည္း
လံုး၀ မတူပါဘူး။
သံေယာဇဥ္ဆယ္မ်ိဳးရွိတဲ့အထဲက
လူေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ
ကာမရာဂသံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့
တဏွာကို ေျပာတာျဖစ္လို႔
တဏွာဆိုတာ
ျပတ္ေလေကာင္းေလပါပဲ။

မရွိမျဖစ္ ဥေပကၡာ

ေမတၱာပဲပြားပြား၊
က႐ုဏာပဲပြားပြား၊
မုဒိတာပဲပြားပြား၊
ဥေပကၡာနဲ႔ တြဲပြားမွ
ျပည့္စံုႏိုင္ပါတယ္။
ဥေပကၡာမပါတဲ့ ေမတၱာ၊
ဥေပကၡာမပါတဲ့ က႐ုဏာ၊
ဥေပကၡာမပါတဲ့ မုဒိတာဟာ
စစ္မွန္ျပည့္၀တဲ့
စိတ္ေအးခ်မ္းမႈကို မေပးဘဲ
လမ္းေၾကာင္းေကြ႕ေကာက္
အစြန္းေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။